Dit essay betoogt hoe onze groeiende focus op de functionaliteit van wat we als samenleving en in de markt ontwikkelen, ons begint weg te leiden van ons mens-zijn. Door succes tot onze belangrijkste drijfveer te maken, vergeten we misschien na te denken over de onderliggende waarden van alles wat we doen en verbreken we de verbindingen tussen onszelf en onze omgeving. Het is het nutteloze dat ons mens maakt en ons beschermt tegen het niet meer zijn dan functionele elementen in een systeem zonder richting.